Lokalizator

Drukuj Email

Bo z góry widać więcje

Sposób, w jaki widzimy świat, zmienia się w zależności od perspektywy patrzenia. Na co dzień nasz wzrok napotyka na budynki, drzewa, innych ludzi, a jeśli otoczenie na to pozwoli – wybiega dalej, aż po horyzont. Rzeczywistość, którą znamy od lat, może nabrać zupełnie nowego wymiaru, jeśli spojrzymy na nią pod innym kątem. Dosłownie. Bo z góry widać więcej. Kiedy w 1783 r. powiódł się eksperyment i wypełniony gorącym powietrzem balon uniósł się w powietrze, szybko zaczęto wykorzystywać ten środek do wykonywania fotografii Ziemi, a duże zainteresowanie wykazali m. in. wojskowi. W 1903 r. samolot braci Wright jako pierwszy oderwał się od ziemi. Rozwój technik fotografowania i montaż kamer w samolotach stworzył możliwość dotarcia w niemal każde miejsce i robienie zdjęć z różnego pułapu. Kolejnym krokiem milowym było wystrzelenie w 1946 r. rakiety V-2 z poligonu doświadczalnego w USA.

 


Na jej pokładzie zainstalowano kamerę fotograficzną, którą wykonano zdjęcia Ziemi z wysokości przekraczającej 100 km – czyli już zza progu przestrzeni kosmicznej. Teoretycznie, można ten moment uznać za początek teledetekcji satelitarnej, ale kolejne zobrazowania z kosmosu wykonano dopiero w 1960 r. Wtedy też wprowadzono pojęcie teledetekcji (ang. remote sensing), którego źródeł należy szukać w grece i łacinie: greckie tele znaczy daleko, a łacińskie detectio – wykrywać, ujawniać. Teledetekcję definiuje się zatem jako metody zdalnego pozyskiwania danych o obiektach i zjawiskach, jakie zachodzą na powierzchni Ziemi.Prawdziwy przełom w teledetekcji satelitarnej przyniosło wystrzelenie w 1972 r. amerykańskiego cywilnego satelity ETRS (Earth Resources Technology Satellite), dedykowanego badaniom zasobów naturalnych Ziemi. Obecnie, niewielka część z około 10 000 satelitów krążących po orbitach okołoziemskich znajduje zastosowanie w teledetekcji. Wyposażone są one w skanery optyczno-mechaniczne, skanery elektrooptyczne, radiometry lub systemy radarowe, dostarczające obrazy cyfrowe. Pojedyncze zobrazowanie nazywane jest sceną, a wielkość zarejestrowanego na nim obszaru wynika z technicznych parametrów sensora. Dane satelitarne udostępniane są w postaci przetworzonej, jako tzw. produkty (m.in. ortofotomapy). Obrazy archiwalne są przechowywane w „bibliotekach” i udostępniane klientom, ale istnieje także możliwość zamówienia nowej kolekcji dla wybranego obszaru. Należy wtedy mieć świadomość takich istotnych parametrów danych satelitarnych, jak:rozdzielczość przestrzenna, która mówi o terenowej wielkości jednego piksela obrazu – im większa, tym mniejsze obiekty można rozróżnić na obrazie,rozdzielczość czasowa, która określa minimalny interwał czasu pomiędzy kolejnymi zobrazowaniami tego samego fragmentu Ziemi przez danego satelitę,rozdzielczość spektralna, czyli liczba zakresów promieniowania elektromagnetycznego, jakie rejestruje satelita – wraz z jej wzrostem zwiększa się ilość informacji zapisanej w obrazie i łatwiej rozróżnić na tym obrazie obiekty.Rozdzielczość przestrzenna pozwala wyróżnić zobrazowania o bardzo wysokiej rozdzielczości (ang. very high resolution – VHR) – powyżej 5 m, z tendencją do obniżania tego progu do 1 m, a także zobrazowania o średniej i niskiej rozdzielczości przestrzennej. Różne grupy użytkowników wykazują bardzo różne potrzeby. Największym zainteresowaniem cieszą się obrazy VHR (powyżej 1 m), które znajdują zastosowanie w realizacji zadań publicznych i przedsięwzięć komercyjnych o zasięgu lokalnym. Dla potrzeb regionalnych i globalnych odpowiednia jest niższa rozdzielczość obrazów. Innym rodzajem danych są zobrazowania radarowe, obrazujące powierzchnię Ziemi za pomocą fal radiowych, niezależnie od oświetlenia słonecznego. Jakość obrazu radarowego zależy od szorstkości powierzchni, wilgotności gruntu i przenikalności elektrycznej. Mogą stanowić uzupełnienie danych optycznych, ale często wykorzystywane są jako dane samodzielne. Pary zobrazowań radarowych mogą służyć do generowania Numerycznego Modelu Terenu o dokładności wysokościowej nawet 5 m, a także pozyskiwania informacji o niewielkich przemieszczeniach zarejestrowanych obszarów.Na rynku polskim liderem w dystrybucji bardzo wysoko rozdzielczych obrazów i ortofotomap satelitarnych jest firma SmallGIS, autoryzowany partner dostawców zobrazowań satelitarnych: amerykańskiej firmy DigitalGlobe oraz włoskiego konsorcjum e-Geos. W ofercie znajdują się obrazy satelitarne pozyskiwane przez 18 różnych rodzajów satelitów, a także produkty ich przetworzenia. Jednym z nich jest ortofotomapa – obraz po korekcji, charakteryzujący się jednolitą skalą i kartometrycznością, na którym można przeprowadzać pomiary.Ortofotomapy satelitarne i zobrazowania radarowe są źródłem informacji przestrzennej, która może być wykorzystywana m.in. w administracji, geodezji, kartografii, ochronie środowiska, planowaniu przestrzennym. Do najczęściej wykonywanych zadań, których produkty wykorzystywane są w planowaniu przestrzennym należą: tworzenie map pokrycia i użytkowania terenu, inwentaryzacja lasów oraz tworzenie aktualnych map ich zasięgów, detekcja określonych obszarów i obiektów (parkingów miejskich, parków i skwerów, obszarów przemysłowych, etc.), inwentaryzacja obiektów azbestowych, detekcja zmian jakie zaszły w określonym interwale czasu (np. w wyniku zabudowy lub wylesiania), określenie różnic pomiędzy stanem faktycznym obserwowanym na ortofotomapie, a stanem prawnym z Ewidencji Gruntów i Budynków, generowanie numerycznych modeli terenu i ich analiza, pozwalająca m.in. na wyznaczanie stref zagrożenia powodziowego, czy określenie ekspozycji, nachyleń, czy nasłonecznienia terenu.Czy już wiesz, do czego to wszystko wykorzystać? Możliwych zastosowań jest mnóstwo. Niektóre z nich to: sporządzanie projektów studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, sporządzanie projektów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, określanie wpływu nowych inwestycji na istniejący krajobraz, ich planowanie i projektowanie, wydawanie pozwoleń na budowę, wykonywanie map akustycznych. Mając w pamięci obfitujące w powodzie ostatnie lata, naturalnym wydaje się wykonywanie symulacji klęsk żywiołowych i planowanie dróg ewakuacji. To tylko kilka przykładów, które nie wyczerpują ogromnych możliwości jakie dają zobrazowania satelitarne.

 

 

Dodaj swój komentarz

WytłuszczonyPochylonePodkreśleniePrzekreślenieIndeks dolnyIndeks górnyEmailObrazHiperłączeOrdered listUnordered listCytatKodHiperłącze do Artykułu przez jego id
Bardzo szczęśliwyUśmiechMrugaSmutnyZaskoczonyZszokowanyZdezorientowanyFajnieŚmiać sięSzalonyObrażonyZakłopotanyPłacze, bardzo smutnyZły, wściekłyWirujące złoPrzewraca oczamiKrzyczyPytaniePomysłStrzałaNeutralnyPan ZielonyDziwakSuper dziwak
Imię:
Temat:
Komentarz:
  Tekst do weryfikacji. tylko małe litery bez spacji.
Weryfikacja tekstu: